Znak Literanova - Recenzje książek z każdej półki - MoznaPrzeczytac.pl

Znak Literanova

Hrabi. Duszkiem tak! - Jakub Jabłonka, Paweł Łęczuk, Joanna Kołaczkowska, Dariusz Kamys, Tomasz Majer, Łukasz Pietsch
Biografie i wspomnieniaRecenzje książek

HRABI. Duszkiem tak! – Jakub Jabłonka, Paweł Łęczuk, Joanna Kołaczkowska, Dariusz Kamys, Tomasz Majer, Łukasz Pietsch

Książka o członkach kabaretu HRABI to solidne opracowanie i - wbrew tytułowi - nie zalecam czytać jej duszkiem. Warto ją sobie rozłożyć w czasie, podelektować się wciągającą treścią, docenić świetną oprawę graficzną oraz bardzo dobrej jakości zdjęcia… Niech to będzie spotkanie z ludźmi, którzy bawią do łez, ale nie są im obce trudne doświadczenia. Dzięki temu wizerunek Aśki, Kamola, Bajera i Lopeza będzie jeszcze pełniejszy. I o to właśnie chodzi.

■ Czytaj dalej »

Recenzja książki Przeczucie - Tetsuya Honda
Recenzje książekSensacja i kryminał

Przeczucie – Tetsuya Honda

„Przeczucie” jest pierwszą książką z cyklu japońskich kryminałów o komisarz Reiko. W kraju autora cykl sprzedał się w nakładzie ponad 4 milionów egzemplarzy, co samo w sobie jest potwierdzeniem fenomenu pisarza. Co więcej, na podstawie serii nakręcono film telewizyjny, kinowy oraz dwa seriale. Książka zaczyna się od pobudzającej wyobraźnie sceny morderstwa. Nie dość, że jest ona bardzo realistyczna, to do tego zmyliła mnie troszkę w ocenie sytuacji oraz wyciąganiu swoich teorii co do przebiegu akcji - świetnie zagranie autora.

■ Czytaj dalej »

Recenzja książki Sekretnik czyli przepis na szczęście - Katarzyna Michalak
Anty-recenzjaPoradnikiRecenzje książek

Sekretnik czyli przepis na szczęście – Katarzyna Michalak

"Sekretnik czyli przepis na szczęście" Katarzyny Michalak to niewielka książeczka w pięknej, cukierkowej i twardej oprawie. Autorka pomaga Czytelnikowi uświadomić sobie swoje potrzeby, marzenia dokonać ich dogłębnej analizy oraz uświadomić sobie jakie będą konsekwencje spełnienia tych marzeń i czy jesteśmy na nie gotowi. Mówi o tym, że czarodziejską różdżką, która odpowiedzialna jest za realizację naszych marzeń jest nasz umysł. Zaczęłam więc czytać stronę za stroną…. mając nadzieję, że będę to czynić z zapartym tchem. Jednak było inaczej...

■ Czytaj dalej »

Recenzja książki Znikasz
Recenzje książekSensacja i kryminał

Znikasz – Christian Jungersen

Literaturę skandynawską kojarzymy przede wszystkim z kryminałami i thrillerami. Do pewnego stopnia „Znikasz” to również kryminał, ale bardzo nietypowy. Przybliża bowiem czytelnikom wiedzę z zakresu neuropsychologii i stawiając wiele ciekawych oraz trudnych do jednoznacznego rozstrzygnięcia pytań. Czym tak naprawdę jest wolna wola? Czy i kiedy możemy powiedzieć że jesteśmy naprawdę sobą? Czy można karać osoby, które dokonują przestępstw pod wpływem uszkodzeń mózgu?

■ Czytaj dalej »

Oskar i Pani Róża - Eric Emmanuel Schmitt
Literatura obyczajowaRecenzje książek

Oskar i Pani Róża – Eric Emmanuel Schmitt

[caption id="attachment_2075" align="alignleft" width="215"]Oskar i Pani Róża - Eric Emmanuel Schmitt  Oskar i Pani Róża
Eric Emmanuel Schmitt[/caption]

Z jednej strony powiedziałabym, że ta  krótka opowieść Schmitta  jest już właściwie  klasyką, z drugiej zaś mniemam, że ta książka nie trafiła jeszcze pod wszystkie strzechy (a szkoda, bo powinna).

Bohater - dziecko, temat trudny - choroba i umieranie. Tytułowi bohaterowie przywołują na myśl Małego Księcia. Śmiertelnie chory Oskar, jak mały Książę, zadaje trudne pytania na temat dorosłych, bo nie potrafi zrozumieć zawiłości ich myślenia. Dla niego świat jest jeszcze pełen tajemnic i czaka aż go odkryje, niestety nie pozostało mu już na to zbyt wiele czasu. Dlatego też pyta, zadaje pytania, często bardzo trudne. Nie może pogodzić się z tym, że jego rodzice nie godzą się z jego chorobą. Wtedy też pomocną dłoń wyciąga Pani Róża, która sprawuje nad nim opiekę w szpitalu. Dla niego nie jest zwykłą pielęgniarką, jest właściwie przewodnikiem po jego krótkim życiu.

Po pierwsze Pani Róża doradza mu pisanie listów do Pana Boga. Po drugie, mając świadomość, że jego dni są dosłownie policzone, proponuje, by każdy kolejny dzień traktował tak jak 10 lat. To był przyspieszony kurs życia, dzięki któremu Oskar „dożył” późnej starości. Jego ciało słabło z każdą chwilą, a on wyobrażał sobie, że się starzeje. Prawda, że to był genialny pomysł? Jednak nie to jest przesłaniem książki. Myślę, że gdyby Schmitt czytał Twardowskiego, jako motto wybrałby tak często cytowane  zdanie: „Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.

■ Czytaj dalej »

Skip to content